اگر چه لطف شمس الدین تبریزی گذر دارد

که هرک از عشق برگردد به آخر شرمسار آمد

نه اول ماند و نی آخر مرا در عشق آن فاخر

که عاشق همچو نی آمد و عشق او چو نار آمد

ز باد و آب و خاک و نار جان هر چهار آمد