چون ریگی از قله به قعر دره افتادم هزاران بار

پوشیده از ابری شبیه آرزوهای سترون بود

تا قله شاید یک نفس باقی نبود اما غرور من

با چوب دست شرمگینی در مسیر بازگشتن بود

اما من آن مورم که همواره به دنبال رسیدن بود