او سرسپرده می خواست، من دل سپرده بودم

من زنده بودم اما، انگار مرده بودم

از بس که روزها را تا شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها، تنها به جرم این که

یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد