یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که روزها را تا شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها، تنها به جرم این که

او سرسپرده می خواست، من دل سپرده بودم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد

گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم