گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

یک عمر می شد آری در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد

وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم