هر غزل گر چه خود از دردی و داغی می سوخت

پیش از آنی که به یک شعله بسوزانمشان

باز هم گوش سپردم به صدای غمشان

دیدنی داشت ولی سوختن با همشان

گفتی از خسته ترین حنجره ها می آمد

بغضشان، شیونشان، ضجه زیر و بمشان