فکر نفرین به تو در ذهن غزل هایم بود

لیک با این همه از بهر تو می خواهمشان

گر ندارند زبانی که تو را شاد کنند

بی صدا باد دگر زمزمه مبهمشان

که دگر تاب نیاوردم و سوزاندمشان