می شناسم این خیابان ها و این پس کوچه ها را

گرچه ویران خاکش اما آشنا با خشت جانم

ها... شناسم این همان شهر است شهر کودکی ها

خود شکستم تک چراغ روشنش را با کمانم

بارها این دوستان بستند ره بر دشمنانم

آن بهاری باغ ها و این زمستانی بیابان

ز آسمان می پرسم آخر من کجای این جهانم؟