مشت خاکی روی زخم خون فشانم می فشانم

سوز سردی می کشد شلاق و می چرخاند و من

درد را حس می کنم در بند بند استخوانم

می نشینم از زمین سرزمین بی گناهم

خیره بر خاکم که می بینم زکرت زخم هایم

می شکوفد سرخ گل هایی شبیه دوستانم

می زنم لبخند و برمی خیزم از خاک و بدینسان