و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

خوش به حال من و دریا و غروب و خورشید

رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست

چه سر وقت مرا هم به سر وعده کشید

به کف و ماسه که نایاب ترین مرجان ها