جای نان در پیش چشم کودکانی خرد-

ای بسا شب مست خفتی در کنار کیسه های زر

لیک دانستی ندانم یا ندانستی-

سفره ی همسایه ی بیمار،بی نان بود

ناله بود و دردبودو چشم گریان بود

آی... انسان! سرکشی بس کن

عقربکهایزمان در صد هزاران سال