عقربکهایزمان در صد هزاران سال

جای نان در پیش چشم کودکانی خرد-

ناله بود و دردبودو چشم گریان بود

آی... انسان! سرکشی بس کن

بر شمرده تک نفسهای بسی فرعون و قارون را

چشم ماه و دیده ی خورشید-

دیده بیرون از شماره،بازی گردنده گردون را