ندانی کاین فغان از هجر دریاست .

تو پنداری همین صحرا و دشتست ؟

و این رود دمان بی سر گذشتست ؟

تو بینی رود را بر لب فغانهاست

چو بر دریا رسد آرام گیرد

چو عاشق کز نگارش کام گیرد

اگر در رنج و گر در پیچ و تابیم