گه بی گاه با طفل دلم قال و مقالی داشت

به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوائی داشت

حالی داشت

جوانی چو کبوتر بود و من بودم یکی طفلی کبوتر باز

که او را هر زمان با شوق ، آب و دانه ای میدادم

پرو بال لطیفش را بلبل ها شانه می کردم