و او را روی چشم و سینه خود لانه می دادم

جوانی چو کبوتر بود و من بودم یکی طفلی کبوتر باز

که او را هر زمان با شوق ، آب و دانه ای میدادم

پرو بال لطیفش را بلبل ها شانه می کردم

ولی افسوس

هزار افسوس

یکی روز آن کبوتر از کفم پر زد