نیامد در برم مرغ سپید من

ولی افسوس

هزار افسوس!

به عمری در رهش آویختم فانوس جشم را

نشد گرم از سرودش خانه عشق و امید من

کنون دور از کبوتر ، لانه خالی، آسمان خالیست

بسوی آسمان چون بنگرم تا کهکشان خالیست