چه هست آن آشیان؟

درون آشیان ز آن همنوای گرم خو یک مشت « پر » مانده

« پر او چیست دانی؟ هاله ی موی سپید من

فضای آشیان خالیست

ویران دلم ، ویرانه ی عشق و امید من

هزار افسوس!

هزار اندوه!