تا دمد نور سپیدی بتو، از سینه البرز

باز کن پنجره را

تا زند دختر خورشید، بر این غمکده لبخند

تا وزد موج نسیمی بمن از دامن دربند

تا رسد عطر دلاویز گل از سوی دماوند

باز کن پنجره را فصل بهار است

باغ، بیدار شد از خواب دی و بهمن و اسفند