هنگام خشم، کودک افعی گزیده ام

هرگز به فکر خشک وتر وگرم و سرد، نیست

سوزان و شعله خیز و توانسوز و بی امان

خوئی که گاه می شود آتشفشان مراست

تابم به جسم و آتش سوزان به جان مراست

همچون بنای زلزله دیده،دقیقه ها

میلرزم و ز پرده دل می کشم غریو