وین نعره های من فکند لرزه در سرای

از چشم من شراره جهد همچو اژدها

در گیرو دار خشم، در آیم بشکل دیو

گاهی ز دست خشم ، چو غرنده تندرم

دردانه کودکم بزند داد: « وا امان!»

بیچاره همسرم بکشد بانگ: « وا خدای!»

فریاد میکشم ز جگر همچو بانگ رعد