فرزند من بدامن مادر برد پناه

لرزند شیشه ها ز طنین صدای من

آن لحظه، هر که بر رخ من بنگرد، ز بیم

فریاد می کشد که:بشر نیست ، اژدهاست

کای مادر ! این پدر نبود، او بلای ماست

در این نبرد که شود خسته دیو خشم

رو می کند سپاه نامت بسوی من