کای مادر ! این پدر نبود، او بلای ماست

آن لحظه، هر که بر رخ من بنگرد، ز بیم

فریاد می کشد که:بشر نیست ، اژدهاست

فرزند من بدامن مادر برد پناه

در این نبرد که شود خسته دیو خشم

رو می کند سپاه نامت بسوی من

اهریمن غضب ، چو نهد روی در گریز