رو می کند سپاه نامت بسوی من

فرزند من بدامن مادر برد پناه

کای مادر ! این پدر نبود، او بلای ماست

در این نبرد که شود خسته دیو خشم

اهریمن غضب ، چو نهد روی در گریز

پا می نهد فرشته رحمت بکوی من

آنگاه می نشینم و شرمنده از گناه