اهریمن غضب ، چو نهد روی در گریز

کای مادر ! این پدر نبود، او بلای ماست

در این نبرد که شود خسته دیو خشم

رو می کند سپاه نامت بسوی من

پا می نهد فرشته رحمت بکوی من

آنگاه می نشینم و شرمنده از گناه

سر میهنم به دامن خجلت ز کار خویش