نبخشیدی به من چشم سیاهی

چو در آئینه بینم روی خود را

در آید از درم، غم با سپاهی

مرا روز سیاهی دادی ،اما

به هر جا پا نهم ، از شومی بخت

نگاه دلنوازی سوی من نیست

از این دلها که بخشیدی به مردم