نمیدانند، زین درد گرانبار

به درگاه تو نالیدم بزاری

چو رخ پوشم ز بزم خوب رویان

همه گویند : که او مردم گریز است

فضای سینه من ناله خیز است

به هر جا همگنانم حلقه بستند

نگینش دختر ی ناز آفرین بود