آن کلبه ها که خانه ی دلهای پاک بود-

بالا گرفت و هاله ی ابری سپید شد

آن کومه ها که پرتو عشق و امید داشت-

غیر از مغاک نیست

جز تل خاک نیست

این گفته بر لبان همه بازمانده هاست:

کای دست آفتاب!-