بر زبر عرش، مکانت دهد

مرد « سخن » چون به « درم » خو گرفت

کار سخنهای وی آهو گرفت

چیست سخن؟ آنچه روانت دهد

پرده رازی که سخن پروریست

سایه یی از پرده پیغمبریست

کیست سخنور؟ که خدائی کند