ورنه گدا روی و گدا خو شوی

هر سخنت در غم بی نانی است

این چه سخن، وین چه سخن دانی است ؟

رسته شوی گر که تو خستو شوی

خاک بفرقت که بدین بندگی

مرگ تو خوشتر بود از زندگی