چو گوهر به مژگانی آویخته

بآهی که بر جانی آتش زده

بجانی که سوزد چو آتشکده

به اشکی که در ماتمی ریخته

بچشمی که از غم در آن خواب نیست

بجانی که یکدم در او تاب نیست

بلبخند تلخ تهی دستها