چه نقصان آفتابی را اگر تنها رود در ره

مگر آن یار خلوت جو ز کوه و غار می آید

سبوی می چه می جویی دهانش را چه می بویی

تو پنداری که او چون تو از این خمار می آید

چه نقصان حشمت مه را که بی دستار می آید

چه خورد این دل در آن محفل که همچون مست اندر گل

از آن میخانه چون مستان چه ناهموار می آید