مادر ! مرو ، برا ی خدا پیشمان بمان

هر یک ز ما به کوره رهی میرود غریب

و زیاد روزگار،فراموش می شود

***

از ما ، جدا مشو.

بر قطره های تلخ سر شکم نگاه کن

بنگر به دست کوچک و لرزان خویش