جز دیدن داغ عزیزان، مرگ یاران

چون خسته ای ماندی ز راه و بر تو بگذشت

بسیار پائیز و زمستان و بهاران

اما در این هنگامه ها سودی نبردی

هر نقش تو از زندگی غم بود و غم بود

دیدی براه عمر خود رنج از پس رنج

هرگز نبودت صبح و شام شادی اندوز