روزی که پیش چشم-

آخر چگونه عید کنم من؟ که عیدها-

دیدم بروی بیوه زنان رنگ بیم را

آن عید نیست روز غم و دهشت منست-

بینم برهنه پایی طفل یتیم را

***

من شادمان چگونه زیم در سرای عید؟-