جانا درنگی، تاسپند اشک ریزم

در گوش من، در جان من ، فریاد مرگست

میبوسمت میبوسمت ای تک مسافر

میبینمت بهر سفر پا در رکابی

بر آتش دل-از چه اینسان در شتابی؟

من باتو عمری همسفر بودم در این راه

در پیش پای ما بسی صحرا و دشت است