او بود ودریا بود وتوفان و بلا بود

کشتی شکست و باد بان را باد بر کند

آشفته شد چون موج دریا ،نا خدائی

او بود و فرزندان رنگ از رخ پریده

بیچاره ، در چنگال توفانی بلا خیز

چشمش به فرزندان و دستش بر خدا بود

او چون حبابی بود در گرداب مانده