بیچاره ، در چنگال توفانی بلا خیز

آشفته شد چون موج دریا ،نا خدائی

او بود و فرزندان رنگ از رخ پریده

او بود ودریا بود وتوفان و بلا بود

چشمش به فرزندان و دستش بر خدا بود

او چون حبابی بود در گرداب مانده

دستی نبودش تا که با دریا ستیزد