جان از مزه عشقش بی گشن همی زاید

آن مه که ز پیدایی در چشم نمی آید

عقل از مزه بویش وز تابش آن رویش

هم خیره همی خندد هم دست همی خاید

هر صبح ز سیرانش می باشم حیرانش