وی بی پناه خفته در چنگال اندوه !

***

با موج اشک و هاله یی از شرم گویم:

کای شب نشینان تهی دست !

آه، ای یتیم مانده در چاه طبیعت !

من خود تهی دستم، توان یاری ام نیست

در پیشگاه زرد رویان، رو سیاهم