در پیشگاه زرد رویان، رو سیاهم

وی بی پناه خفته در چنگال اندوه !

آه، ای یتیم مانده در چاه طبیعت !

من خود تهی دستم، توان یاری ام نیست

شرمنده ام از دستگیری

اما در این شرمندگی ها بیگناهم

دستی ندارم تا که دستی را بگیرم