همدم غم، اسیر بلایم .

چون روی بامدادان ز پیشم

غمزده، خسته جان، دلپریشم

بی خبر از دل و جان خویشم

تا که شب سوی من باز گردی

بادل خسته همراز گردی

همدم جان ناساز گردی