صد بار از خطای پسر اشک ریختی

گاهی بسنگ جهل، گهر را شکسته ام

گاهی بدست خشم بخاکش کشیده ام

مادر! مرا ببخش.

اما لبت به شکوه ی من آشنا نبود

بودم در این هراس که نفرین کنی ولی

کار تو از برای پسر جز دعا نبود.