من،بنده ای که بار گنه می کشم به دوش

بودم در این هراس که نفرین کنی ولی

کار تو از برای پسر جز دعا نبود.

بعد از خدا ، خدای دل و جان من توئی

تو، آن فرشته ای که زمهرت سرشته اند

چشم از گناهکاری فرزند خود بپوش.

ای بس شبان تیره که در انتظار من