فانوس چشم خویش به ره ، بر فروختی

تو، آن فرشته ای که زمهرت سرشته اند

چشم از گناهکاری فرزند خود بپوش.

ای بس شبان تیره که در انتظار من

بس شامهای تلخ که من سوختم زه تب

تو در کنار بستر من دست بر دعا

بر دیدگان مات پسر دیده دوختی