بگوشم از درختان های های گریه می آید

تو هم، همرنگ و همدرد منی ای باغ پائیزی !

تو بی برگی و منهم چون تو بی برگم

چو می پیچد میان شاخه هایت هوی هوی باد

مرا هم گریه میباید

مرا هم گریه میشاید

کلاغی چون میان شاخه های خشک تو فریاد بردارد