بارالها!

بر فراز کوه غمها اشک در پای تو میریزم

سینه مالان میخزم برقله های شعر-

تا به اعجاز سخن،این مرده جانان را بر انگیزم

در کویر روحشان ره کوره ای از دین و دانش نیست

باچنین غربت خدایا با کدامین کس در آمیزم؟

***