میدمم جان در سخن ها

این جماعت،راهشان تا شهر دل دور است

چون«کلیم» از آستینم میتراود نور

ای دریغ این گرگ طبعان چشمشان بیگانه با نور است

از «عصائی» اژدها سازم

لیکن اینان معجزم را سحر انگارند

ای خدا این جمع،چشم عقلشان کور است