من چو «موسا» در میان قوم خود تنهای تنهایم

برسرم سنگینی کوه است

سینه ام «سینا» ی اندوه است

ای پیاه بی پناهان!

بر فراز کوه غمها اشک در پای تو میریزم

سینه مالان میخزم بر قله های شعر-

تا به اعجاز سخن این مرده جانان را بر انگیزم