سینه مالان میخزم بر قله های شعر-

ای پیاه بی پناهان!

من چو «موسا» در میان قوم خود تنهای تنهایم

بر فراز کوه غمها اشک در پای تو میریزم

تا به اعجاز سخن این مرده جانان را بر انگیزم

بار الها!

در کویر روحشان ره کوره ای از دین و دانش نیست