آن اشتر بیچاره نومید شدست از جو

تا از ملاء اعلا چون مه سپهی یابد

بر زلف شب آن غازی چون دلو رسن بازی

آموخت که یوسف را در قعر چهی یابد

می گردد در خرمن تا مشت کهی یابد

بالش چو نمی یابد از اطلس روی تو

باشد ز شب قدرت شال سیهی یابد